است : عبد الرزاق دنبلى ، مآثر سلطانيه ، ص 111 و 112 . 110 . برشاور . در منابع به‌عنوان پشاور آمده است . ملا فيض محمّد كاتب هزاره ، سراج التواريخ ، ج 1 و 2 ، تهران ، موسسه مطالعات و انتشارات بلخ ، 1372 ، ص 13 ؛ مير محمّد صديق فرهنگ ، افغانستان در پنج قرن اخير ، جلد اول ، مشهد : درخشش ، 1371 ، ص 124 . 111 . مؤلف سراج التواريخ درباره تأسيس شهر احمد شاهى چنين مىنويسد : « پس از نزول اجلال ، از آنجا كه اعليحضرت احمد شاه را اين امر دامنگير خيال بود كه هواى شهر نادرآباد از سبب تقربش به چمن و نيزار ، ردى ( زيان‌آور ) و مخلّ صحت است ، خراب فرموده ، در جاى با فضاى خوش‌آب‌وهوايى به نام خويش شهرى احداث نمايد ، لهذا اولا نهر عريض و عميقى در ساحل غربى رود ارغنداب حفر نموده ، جانب دشت كشيدن فرمود كه تعمير شهر نمايد . » اما طوايف الكوزايى و باركزايى اجازه ندادند در زمين‌هاى آنها شهر تأسيس كند ، تا اينكه طايفه فوفلزايى كه از اقوام او بودند زمين‌هايى را به او دادند و در سال 1174 به ساختن شهر همت گماشت و آن را احمدشاهى نام نهاد . كاتب هزاره ، سراج التواريخ ، جلد 1 و 2 ، ص 34 - 35 . 112 . اين واقعه به‌طور مفصل در : كاتب هزاره ، سراج التواريخ ، جلد 1 و 2 ، ص 95 - 90 توضيح داده شده است . 113 . فراه . در جنوب‌غربى افغانستان در كنار فراه رود قرار دارد . جاده‌هاى تجارى هرات ، قندهار و سيستان از اين شهر مىگذرد . غلامحسين مصاحب ، دايرة المعارف فارسى ، جلد دوم . 114 . غوريان . ولسوالى ( بخش ) بزرگ و سرسبز ولايت هرات در جوار مرز ايران . محمّد يوسف رياضى هروى ، عين الوقايع ، پانويس ص 7 ؛ تاريخ افغانستان ، به كوشش محمّد آصف‌فكرت هروى ، تهران : بنياد موقوفات دكتر محمود افشار ، 1369 . 115 . برناباد . دهستانىآباد از توابع هرات . همان كتاب ، پانويس ص 48 . 116 . طوعا أو كرها خواه‌ناخواه ، از سر ميل يا تسليم . فرهنگ فارسى معين ، بخش 2 .